C.J.Tudor, geboren in 1972. Groeide op in Nottingham, waar ze nog steeds woont met haar gezin. Ze heeft gewerkt als winkelbediende, verslaggever, televisiepresentator tot zelfs een hondenuitlaatservice. Inmiddels heeft ze al 2 kanjers van boeken uitgebracht en deze worden beschreven als, duister, beklemmend en huiveringwekkend.

2018 Krijtman :                                             

Het probleem was, we werden het nooit eens over het precieze begin. Was het toen we voor het eerst de krijtmannetjes tekenden, of toen ze opeens uit zichzelf verschenen? Was het dat afschuwelijke ongeluk? Of toen ze het eerste lichaam vonden?Achteraf begon het allemaal op de dag dat het verschrikkelijke ongeluk plaatsvond op de kermis. Toen de twaalfjarige Eddie de Krijtman voor het eerst ontmoette. Het was de Krijtman die Eddie op het idee bracht van de tekeningen: een manier voor hun vriendengroep om geheime boodschappen in krijt voor elkaar achter te laten. En het was leuk, in het begin, totdat de tekeningen hen leidden naar een lichaam van een meisje.
Het grootste deel ervan, althans.

2019 De terugkeer:                                            

                         

Toen Joe Thorne vijftien jaar was, verdween zijn zusje Annie. Iets ergers kon er niet gebeuren. En toen kwam ze terug.
Vijfentwintig jaar later is Joe terug in zijn geboortedorp Arnhill. Hij heeft een baan aangenomen als leraar Engels op zijn oude middelbare school. Niet omdat hij zo graag terug wil, maar omdat hij het geld nodig heeft – hij heeft schulden. Terugkomen in zijn oude woonplaats betekent ook dat hij de mensen met wie hij opgroeide opnieuw onder ogen zal moeten komen, evenals de dingen die ze op hun geweten hebben.
Dan krijgt hij een anonieme mail: Ik weet wat er gebeurd is met je zusje. Het gebeurt opnieuw.

 

Nu is het eindelijk zover en komt binnenkort in juni haar derde boek uit :

2020 De anderen :                                     

Als hij naar huis rijdt, ziet Gabe opeens het gezicht van een meisje achter het raam van een andere auto. Haar lippen vormen één woord ”Papa”. Het is zijn vijfjarig dochtertje Izzy. Daarna ziet hij haar nooit meer.

Drie jaar later rijdt Gabe elke dag op en neer op diezelfde weg, op zoek naar de auto die zijn dochter wegvoerde. Hij weigert de hoop op te geven, zelfs al geloven de meeste mensen in zijn omgeving niet meer dat Izzy nog leeft.
Fran en haar dochter Alice bevinden zich ook op die snelweg. Zij zijn niet op zoek, ze zijn op de vlucht. Ze proberen de mensen die hen pijn willen doen telkens één stap voor te blijven. Want Fran kent de waarheid. Zij weet wat er gebeurd is met Gabes dochter. Zij weet wie er verantwoordelijk zijn. En ze weet wat ze zullen doen als ze haar en Alice zullen vinden…