Karen Rose is wereldwijd bekend met haar genre Romantic Suspense, en heeft momenteel reeds meer dan 20 tittels op haar naam staan. Haar thrillers zijn gruwelijk spannend, met een flinke dosis romantiek. Een kleine en leuke anekdote , toen ze acht jaar was las ze per ongeluk een boek van Edgar Allen Poe, en heeft hier jaren last van gehad om te slapen. Gelijk was dit haar eerste kennismaking met het thriller genre.

In “Tel tot tien” maken we kennis met Mia Mitchell van moordzaken en Reed Solliday van brandinspectie. Beide zijn genoodzaakt om samen te werken, er breken ontzettend veel woningbranden uit met dodelijke slachtoffers. Het wordt al snel duidelijk dat deze barbaars zijn toegetakeld en levend zijn verbrand, en de feiten volgen zich ontzettend snel achter elkaar op. Mia is zelf nog niet helemaal hersteld van een schotwond in de schouder, waarvan de dader nog niet is opgepakt, en het gevaar nog steeds op de loer ligt.

Deze auteur was mij niet onbekend maar het was lang, te lang geleden dat ik nog een boek van haar had gelezen.  Van deze bijna 500 p. heb ik echt genoten. De personages van Mia en Reed zijn zo mooi weergegeven dat je letterlijk in hun huid kan kruipen. De gevoelens van weerzin, spanning, ongeloof, angst en liefde voel je samen met hun aan. De hoofdstukken zijn niet al te lang tot zelfs bijzonder kort, en samen met de spanning die steeds aanwezig is wordt je hierdoor uitgenodigd om verder te lezen. Het kan niet eenvoudig zijn om een lezer 500 p. aandachtig te houden, maar toch was dit bij mij het geval, het boek had me in de ban van begin tot eind.

5*

Met dank aan Uitgeverij De Fontijn voor het recensie exemplaar.

 

 

   

De druppel

 

 

Frederik Baas is een pseudoniem van Jan Van Mersbergen, hij is naast schrijver ook redacteur en geeft workshops. Tevens schrijft hij voor verschillende kranten en tijdschriften. In 2017 was “Dagboek uit de rivier” zijn thrillerdebuut, maar heeft ook tal van andere boeken uit gegeven.

 

In “De druppel” leren we Tom kennen die alles graag onder controle heeft en tot in detail alles plant, bv stipt om 18u eten, elke vaste dag van de week rijst, minimalistisch interieur om zo weinig mogelijk afleiding te hebben. Niet gemakkelijk om mee te leven vandaar dat hij sinds zijn scheiding in een appartementje woont, met als bovenbuurman Gerard. Alles verloopt vlotjes tot wanneer Gerard wordt opgepakt door een swat team, waarvoor Tom per ongeluk de deur heeft geopend. Tom voelt zich hier enorm schuldig over, en wordt gestalkt wanneer Gerard terug thuiskomt. Zijn ijzeren planning krijgt scheurtjes en hij is de waanzin nabij.

 

Het heeft even geduurd voor ik gewend was aan de schrijfwijze van deze auteur, het was tevens de eerste keer dat ik een boek van hem las. Alles wordt verteld van uit Tom de ik vorm, afwisselend met mails die geschreven zijn door Gerard. In het begin zag ik het verband niet, maar je voelt onderhuids dat er iets niet klopt, en alles wordt naar het einde toe pas duidelijk. Een heel aparte vertelwijze zeker geen standaard thriller mag je hier verwachten. Maar op een sublieme manier is alles met elkaar vervlochten, met een bijzondere plottwist.

a

4*

Met dank voor het recensie exemplaar Ambo Anthos

 

 

Christian De Coninck is naast auteur ook Commissaris en woordvoerder bij de Politie Brussel Hoofdstad. Hij is onder meer bekend van zijn vorige uitgaven  bv “Het octopuscomplex, Nevenschade…” deze allen met het speurders duo Goris & Pauwels een reeks met 14 delen tot nu toe. In 2007 debuteerde hij als misdaadauteur met “De Praagse connectie” waarvan de filmrechten zijn verkocht.

In Agonie hebben hebben Goris en Pauwels hun handen vol aan de voorbereidingen met de beveiliging voor het defilé van de nationale feestdag. Ondertussen gebeuren er in Brussel steeds meer overvallen op apothekers, en deze lopen steeds meer en meer uit de hand tot dodelijke slachtoffers aan toe. Daarbij duiken er overal nog eens bombrieven op. Het duo kent geen moment rust, wanneer een zelfmoord een moord blijkt te zijn, vragen ze zich af of alles met elkaar te maken heeft?

Het boek leest lekker weg door zijn niet al te lange hoofstukken en aangename schrijfstijl. De feiten volgen elkaar in een mooi tempo op zodat ik getriggerd werd om steeds verder te lezen. De Coninck weet tussen de spanning door een humoristische toets te verwerken. Hierdoor is het geen nagelbijtende geladenheid, maar een boek dat je zeker en vast enkele uurtjes vertier bezorgt. Ook wanneer je niet alle voorgaande delen hebt gelezen kan je perfect volgen, natuurlijk is het leuker wanneer je het verleden kent van het duo. Kortom een boek waar ik van genoten heb!

3*

Met dank aan Uitgeverij Houtekiet voor het recensie exemplaar.